Excelsior Maassluis als anomalie

 

Vandaag(16-6-16). In het Algemeen dagblad wordt een overzicht gepubliceerd van de transfers. Je kunt stellen dat de voetbalwereld in onze regio in beweging is. Een bonanza aan spelers verkiezen om het elders te gaan proberen. Dat is hun goed recht. Types zoals ik die op tien jarige leeftijd bij een club binnen liepen en daar bleven totdat de voetbalschoenen aan de wilgen konden, zijn zeldzaam geworden. De vraag die bij mij opborrelt, is waardoor komt deze exodus opgang. Zijn er ambities die bij de oude club niet waargemaakt konden worden? Krijgen de vertrekkers te weinig speeltijd van de trainer? Wordt de reistijd van en naar de club een belasting? Er zijn redenen te over die dit jaarlijks terugkerend fenomeen verklaren. Gelukkig zijn er uitzonderingen.

Lees verder

Generatiekloof

En toen zag ik hem weer: Andy van der Meyde. Op zondagavond keek ik na een verhitte discussie tussen Mrs S en mijzelf naar de documentaire over Zlatan. Mrs S kijkt graag naar 1 tegen 100; ik niet. Ik zit me meestal plaatsvervangend te schamen over het niveau van de kandidaten. Dit met alle respect natuurlijk. Doordat Mrs S gevoelig bleek voor dit argument stond onze royale 42 inch op de zender waarop ik (een deel) van de  geschiedenis van de wondervoetballer Zlatan kon volgen. Het blijven toch speciale jongens sommige voetballers.

Lees verder

Een sprookje of heel hard werken?

Hoe naïef kun je zijn? Dat dacht ik deze week. Wie gelooft er nu in sprookjes? Ja kleindochter Roos maar die is vier en die denkt ook dat de juffrouw op de kleuterschool de wijsheid in pacht heeft. Ik kan u uit eigen ervaring melden dat dit A) niet waar is en  B) Roos dit over een paar jaar ook inziet.

Toch  viel het woord sprookje veelvuldig na afloop van de wedstrijd tegen FC Lienden. Natuurlijk het is bijzonder wat de mannen van Jeroen Rijsdijk presteren. Kampioen van de zaterdag Topklasse en nu gewoon de regerend landskampioen Lienden, die vorig jaar Kozakken Boys kansloos liet, even aan de zegekar binden. En niet alleen dat maar ook geen kans weggeven en met volwassen spel en gedrag de wedstrijd over de streep trekken;  het is genieten langs de kant.

Zijn wij nu getuige van een sprookje of is dit succes het resultaat van hard werken, bloed zweet en tranen en een visie en daar aan vasthouden. Het Algemeen Dagblad stond deze week bol van Excelsior, Jorrit van Trigt heeft overuren gemaakt en dat mag binnen sommige delen van onze club wel wat meer gewaardeerd worden. Als het goed is, is het goed en als het niet goed is mag -nee moet- dat ook geschreven worden. Dat is de functie van de pers.

In die artikelen wordt duidelijk dat het succes niet komt aanwaaien. Iets wat in sprookjes nog weleens gebeurt. Ik heb al vaker geschreven dat mijn historisch besef van het voetbalverleden een limiet is die nadert naar nul. Toch denk ik dat het een jaar of zeven terug begonnen is. Het eerste speelde de nacompetitie voor de terugkeer naar de hoofdklasse. In die tijd nam de A1 de honneurs waar in de halve finale van de Westland Cup. Westlandia (zo) was tegenstander. Westlandia had de handen vol en mannen als Sefa Kurt, Darren Maatsen en Robin van de Ende stonden aan het begin van een mooie voetbal toekomst. De organisatie van de Westland Cup zal zich op dit moment wel achter de oren krabben want de kampioen van Nederland staat toch wel erg goed op de deelnemerslijst.

Een aantal heren van dit A1 team vormt nu een deel van de basis elf samen met een enkele ouderen als Kevin Vink, die zijn voetbalervaring wekelijks inzet en een rustpunt in het team is. Niels Redert die voorop gaat in de strijd en Vincent van den Berg die als grillige buitenspeler een zorg voor vele verdedigers kan zijn. Voor Daan Smith(overigens ook nog jong) schieten woorden tekort zoals hij heerst in de verdediging.

Vincent van den Berg geeft in het AD aan dat een aantal trainers achtereenvolgens het team stappen heeft laten maken waardoor het team onder Rijsdijk schier onoverwinnelijk is geworden. De kop van dit artikel luidt: “Eigen jeugd de motor” een unieke waarheid.  Ook de aanvulling van buitenaf heeft zich moeiteloos aangepast.  Met mannen als Kilian Berhout, Kevin Derks en Dean van Ooijen kunnen we nog jaren voort. Zij gaan het stokje overnemen van de “oudjes” dat wil zeggen als ze niet worden weggekocht door de financiële toppers in het amateur voetbal zoals Ahmad Mendes Moreira, die zijn geluk in Werkendam gaat beproeven. Jammer en in mijn ogen een jaar te vroeg want nog een jaar in de Maassluise basis en het betaalde voetbal lonkt. Geduld  is een schone zaak maar dat lijkt helaas wat minder ontwikkeld iets bij jonge voetballers.

Dus een sprookje of een proces van hard werken in een verhouding van 20 80? Het kan ons op 28 mei zomaar een Nederlandse titel en de ster op het shirt opleveren. En wie had dat gedacht?

 

Jammer dat het zo loopt

Deze column verscheen vorig week op Maassluis.nu

Ik  wil het eigenlijk niet over hebben! Niet over de berichtgeving in het Algemeen Dagblad over Excelsior Maassluis op Dinsdag 12 april. Maar toch ik het!

Een vette kop over een schuld. Een soort conclusie dat Excelsior dreigt om te vallen en slechts een fusie kan Excelsior redden. Allemaal oud nieuws behalve dan dat mijn club dreigt om te vallen en dat slecht een fusie ons kan redden, dat moet uit een duim gezogen zijn. Maar wiens duim? Lees verder

oude column over ervaring met hondenbeleid in 2008

Slechts 2 proces-verbalen bij controle hondenbeleid

 Deze kop trof mij tijdens het lezen van de site die de gemeente Maassluis in de lucht houdt. Ik was op zoek naar een activiteit op de dinsdagavond, want zoals bij de oplettende, trouwe Schakellezer, bekend mag worden verondersteld, kan ik op dinsdag niet meer biljarten. Kun je dan niet gewoon thuis blijven hoor ik sommigen vragen? Het antwoord hierop luidt: NEEN. Doordat wij maar één TV hebben en mijn vrouw de afstandbediening in haar binnenzak bewaart, rest er voor mij niet anders dan een alternatief voor de TV te zoeken. Dat alternatief was biljarten maar doordat het mijn directeur heeft behaagt geen boodschap te hebben aan de gepensioneerden, veelal lid van onze biljartvereniging, is het afgelopen met de biljartpret en kan er nog slechts vergaderd worden op de plek waar eens het groene laken glansde. Lees verder

Belevenis op zondagochtend

Op zondagochtend, nadat ik op de BBC naar Match of the Day heb gekeken, zit ik te zappen. De wijze waarop de BBC het voetbal in beeld brengt houdt wat mij betreft gelijke tred met de kwaliteit van de beide nationale elftallen. Wij kunnen niet in de schaduw staan van de BBC; een geweldige belevenis op de zondagochtend. Lees verder

Wie sponsort de wedstrijdbal

Bij thuiswedstrijden van Excelsior is het tegenwoordig druk rondom het team. Hoewel ik vind dat de voetballiefhebber in Maassluis en in de regio de Lavendelstraat nog onvoldoende weten te vinden. Natuurlijk heeft elke voetbal liefhebber zijn “eigen club” maar er moeten toch vele liefhebbers met een transitorradio aan het oor -via de WOS of RTV Rijnmond- naar de wedstrijden luisteren. Echt naar voetbal kijken is toch vele malen leuker vooral als er in Maassluis ook nog  prima wordt gespeeld op het hoogste amateurniveau.

Ik kijk elke twee weken in het rond om te zien of onze tegenstander ook een aanhang heeft dat bereid is om de ploeg te volgen in uitwedstrijden. Dat is heel verschillend. Er zijn een aantal teams die een vaste schare bewonderaars heeft die uit en thuis acte de presence geven. Excelsior Maassluis heeft ook zo’n vaste club mensen die elke wedstrijd van dichtbij willen zien. Wij zijn een positief voorbeeld van hoe het eigenlijk zou moeten

Wat ik zeker zie is een toename van de belangstelling van de pers. TV, Radio en schrijvende pers. Voor mij betekent dat enige vertraging want na de wedstrijd wil de pers spelers en trainers spreken om van deze gesprekken leuke radio of tv items te maken bij de uitzending van bijvoorbeeld de sportuitzending op zaterdagavond van Omroep West.

Dit betekent dat ik mijn speakerhokje een half uur na de wedstrijd of soms nog later kan sluiten. De verbindingen via telefoon of 220 aansluiting zijn dan niet meer nodig. Ik kan me dan in de kantine of business club  melden om de stembanden te smeren.

Het valt overigens niet mee om het Business Home van Excelsior binnen te komen, het is er een drukte van belang. Sinds Peter Hobert de scepter zwaait als preases van de BC groeit en groeit deze. Het team dat Peter ondersteunt bij de thuiswedstrijden creëert blijkbaar een sfeer waardoor velen de weg naar de thuiswedstrijden weet te vinden. Natuurlijk speelt het resultaat van ons eerste daarin zeker een rol.  Een typisch voorbeeld van een win win situatie.

Ik heb eigenlijk behalve het feit dat ik met mijn frêle bouw nauwelijks door de menigte bij de bar kan komen, slechts èèn wens die ik bij de leden van de BC wil neerleggen. Ik zit nog met een paar lege cellen in een Excel-bestand. In dit bestand, dat ik van Ron Berveling kreeg bij aanvang van de competitie, staan alle thuiswedstrijden met in kolom drie de balsponsor van deze wedstrijd. Cash controle maar vooral van Kessel Ventilatie Maassluis hebben oog voor dit aspect van sponsoring. Maar er zijn teveel lege cellen in mijn bestandje.

We hebben nog vier thuiswedstrijden te gaan en voor de wedstrijden tegen IJselmeervogels, Rijnsburgse Boys en Kozakken Boys, toch niet de minste tegenstanders, is mijn vakje nog leeg.

Grijp uw kans en meldt u aan om voor èèn van deze wedstrijden als sponsor voor de wedstrijdbal op te treden. Ik beloof u met dat ik met meer dan mijn gebruikelijke enthousiasme uw bedrijf zal noemen zowel voor de wedstrijd als in de rust.

Ik ben benieuwd of er een wachtlijst ontstaat!

 

Een ongeluk zit in een klein hoekje

Aan het eind van de middag(woensdag 2 maart) kreeg ik via èèn van de moderne communicatiekanalen een berichtje van Jelle. Zoals u weet is hij de drijvende kracht achter Maassluis.nu, een taak die volgens mij meer uurtjes kost dan dat hij vooraf heeft gedacht toen het stokje van Bas Booister overnam.

Jelle wilde weten of ik mogelijk op het verkeerde been was gezet doordat Martine vorige week geen column uit haar pen heeft laten vloeien. Jelle weet namelijk en wellicht de oplettende lezer ook dat ik Martine als wekker gebruik. Als ik de column van Martine lees dan weet ik : “volgende week ben ik aan de beurt”

Nu zat het wel ergens in m’n achterhoofd maar ik was er nog niet aan toe gekomen om achter de PC te kruipen en de deadline nadert. Op dit moment doe ik twee dingen tegelijk en vooral de dames zullen dan denken : “dat kunnen mannen niet!” Neemt u van mij aan dat dit een vooroordeel is, overigens èèn van de weinige vooroordelen die voor mij niet klopt. Ik zit dus op dit moment te tikken en ik kijk naar FOX want het Nederlands elftal voor dames ( zelf noemen ze zich vrouwen) speelt om een ticket voor de Olympische spelen in Rio. Zwitserland is de tegenstander en ik ben benieuwd of ik het einde van de wedstrijd haal.

U als lezer zult wellicht denken wat zit je te leuteren, daar is een column toch niet voor. U hebt gelijk, ik heb werkelijk geen enkel idee waar ik over moet schrijven. Ik ga niet over het hondenbeleid schrijven want ik heb destijds al een discussie met een handhaver gehad over het ontbreken van poepzakjes terwijl ik mijn Kluivert uitliet. De man wilde niet geloven dat ik de poep van Kluivert gewoon met de blote handen oppakte om vervolgens m’n handen af te vegen aan mijn sokken. Mrs S. heeft jarenlang geprobeerd om deze gewoonte uit te bannen; is niet gelukt.

Ik ga ook niet schrijven over het debat gisteren in de Maassluise gemeenteraad over de problematiek in de Koningshof. Niet over de oorzaken en gevolgen van een klein gebrek aan politieke sensitiviteit bij sommigen en de mild blaffende maar niet bijtende raadsleden. U leest het op deze site of in de krant.

“Heb je dan werkelijk niets”, vraagt u zich misschien af. Hoewel ik al 350 woorden ver ben zit er in mijn hoofd nog steeds een wit vel dat gevuld moet worden. Maar ik zal als uitsmijter wat gevoelens met u delen over een brand in huis, over de brandweer en over sommige inwoners van Maassluis. Gevoelens die niet altijd even aardig gedachten oproepen. Soms schaam ik mij plaatsvervangend voor acties van burgers op de sociale media.

Ik heb het aan den lijve ondervonden en de sporen zijn in Huize Solleveld nog lang niet weg: een brand doet wat met je. Je bent blij als je de sirene van de Brandweer in de verte hoort, hulp is dan onderweg want zelf sta je met de handen in het haar.

Maar als ik dan op Facebook een aantal dagen later reacties hoor van burgers die twee keer midden in de nacht wakker zijn geworden doordat de Brandweer door hun straat reed op weg naar een brand, dan wordt het mij een beetje droef te moede. De “slachtoffers” zijn blij met de hulp en de criticasters die heel dapper achter het toetsenbord kritiek leveren op onze vrijwilligers, die de eigen nachtrust opofferen tot het nut van een enkeling of het algemeen, zouden zich eigenlijk moeten schamen. Brandweer, politie of ziekenwagen die haast heeft moeten licht en geluid voeren, de wetgeving zit nu eenmaal zo in elkaar. Het is vooral voor de veiligheid van de overige weggebruikers. Nu zullen die midden in de nacht wat geringer zijn dan overdag maar het principe verandert niet.

Kortom Maassluizer in het bijzonder en Nederlander in het algemeen, heb wat meer oog voor onze hulpverleners en tik niet direct je frustratie op de sociale media.

Voor je het weet heb je zelf hulp nodig. Een ongeluk zit in een klein hoekje.

 

Een brandje in huis

In november 2013 schreef ik een column over het beleid dat door Woningcorporatie MaasDelta wordt gevoerd, T.a.v. de uitbesteding van het onderhoud aan hun areaal. Dit naar aanleiding van een gesprek met een van de bedrijven in Maassluis van Asten. Zij deden voor mij een toiletrenovatie. In de column wordt duidelijk dat de Maassluise bedrijven in de toekomst niet meer kunnen meedoen, waarmee er wellicht werkgelegenheid voor Maassluis verloren gaat. Ik zit daar niet te wachten. Lees verder

Alweer vragen over Benzeenpieken

Het is voor iedereen duidelijk dat de gezondheid van de mensen in Maassluis ons nauw aan het hart ligt. We wonen, werken en recreëren hier en we zien onze kinderen en kleinkinderen hier opgroeien. De industrie aan de overkant is een belangrijke bron van werkgelegenheid maar ook een bron van zorg. Milieu en rendement van de fabrieken kunnen gemakkelijk op gespannen voet staan. Regelgeving, het vergunningenstelsel en de controle plus handhaving moeten er voor zorg dragen dat de gezondheid van de Maassluizers en van onze buren in de regio geen gevaar loopt. Lees verder