Een mijmering rond de jaarwisseling

In deze tijd is het voor mij onvermijdelijk dat ik wat zit te mijmeren. De kerstboom, de vroeg ondergaande zon, een gesprekje met een bekende in het dorp. Het zijn oorzaken om de gedachten te laten vlieden naar het verleden en toekomst. Zo zat ik deze week met een bord pap op schoot, een bord pap dat geschikt is voor kinderen tot 12 maanden. De toekomstige controlerende middenvelder van Excelsior Maassluis had honger en als Opa doe je alles om de voorwaarden voor een goede toekomst voor Excelsior te waarborgen en Daan zijn bordje pap te voeren. Bordje is overigens een eufemisme want de hoeveelheid die Daan (goede naam overigens voor een eerste elftalspeler) naar binnen werkt is ongelofelijk, het zou mij niet lukken in een keer.

 

Dat mijmeren wordt ook ingegeven door berichtgeving in de pers of het ontbreken van berichten in de pers. Ook de sociale media zijn debet aan mijn gedachtegang in deze tijd.

Neem nu de winterstop. De verschillen met een jaartje of dertig geleden zijn legio. Ik wil natuurlijk niet generaliseren en spreek slechts voor mezelf. De berichten uit Bonaire, uit de Kaapverdische eilanden en New York zijn niet van de lucht en wellicht heb ik vele berichten gemist. De accu opladen in verre oorden is een aanlokkelijk gedachte, vooral nu het trainingskamp in een warm oord dit jaar om begrijpelijke reden niet doorgaat. Ik ken het fenomeen niet. Ik liep tijdens de winterstop, op vrije dagen, langs het nieuwe water op de Weverskade met twee kinderen hand in hand de eendjes te voeren. Bob Dylan zou zeggen: “the times they are a changing”

Neem nu bijvoorbeeld de trainer, hij tekende heel vroeg bij en ik durf te bekennen dat Mrs S meedeed in de spontane wave na dit nieuws. Toch, hoe moeten we verder? Houden we een representatieve selectie over want ik neem aan dat Jeroen Rijsdijk een wensenlijstje heeft. Andere verenigingen communiceren al druk over spelers die blijven en spelers die aangetrokken worden. Het is nog vroeg maar ook wij raken nu al een veel belovende speler kwijt aan een (financiële) grootmacht. Sterkhouders als Kevin Vink, Niels Redert en Vincent van de Berg, die liever op de fiets naar de club komt dan dat hij uren in de auto moet gaan zitten, die zie ik volgend jaar weer in onze driekleur en misschien nog wel een paar maar het zijn onzekere tijden voor spelers en niet te vergeten de supporters.

De resultaten zijn wat mij betreft nog prima maar dat er af en toe gedacht wordt dat ons vlaggenschip wat wisselvallig speelt is niet te ontkennen. Sommige vragen zich hardop af of we conditioneel wat minder zijn dan vorig jaar? Ik vraag het mij af. We spelen nu echt in de top van het amateurvoetbal, de verschillen zijn veel kleiner geworden. Dat betekent dat je elke week op de toppen van tenen moet lopen, het gaat veel meer om details.

Voor de continuïteit van Excelsior wordt de opleiding in de toekomst steeds belangrijker en in die zin is het goed om te zien dat Ronald Ermes zo goed bezig is met ons tweede maar die spelers moeten perspectief zien want zo gaat dat tegenwoordig.

Ik wens allen die zich met hart en ziel inzetten voor het wel en wee, op welk vlak dan ook, van onze club, motivatie, succes en vooral plezier in 2017

Ps Excelsior M verdient ook veel meer publiek. Ook dat wens ik voor 2017

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *