Geen dag als alle anderen

Vandaag was zo’n dag die begint met een aantal onzekerheden. Nu heeft een dag regelmatig verassingen in petto maar het fijne daarvan is dat een verassing iets is wat je (nog) niet weet. Ik had bij het wakker worden een aantal parameters die mij bezighielden en die nog niet waren ingevuld. In de auto op weg naar het Erasmus MC zat ik nog wat te mijmeren over het gesprek tussen dochter Stefanie en de Orthopeed. Ik denk dat deze dokter blij zal zijn dat Stefanie min of meer uniek is en dat hij niet 20 van dat soort patiënten per langs ziet komen. Ik benijd ze soms niet de artsen, al zal het loonstrookje dat maandelijks bij de arts op de deurmat valt veel vergoeden. Stefanie wilde nu eindelijk eens wat meer “zekerheid” De arts kon haar dat niet geven. Het ging vooral over uitspraken van de arts in de afgelopen dagen, uitspraken die steeds werden ingetrokken onder het motto we weten het nog niet. De micro-bioloog is nog niet zeker enzovoorts. “Maar de kweek duurt drie tot vijf dagen!”en “hoelang lig ik hier al!?” de arts werd een beetje kriegelijk en mompelde: “je moet je niet op mij afreageren” dat nu was onjuist, hij werd slechts geconfronteerd met de eigen uitspraken. Maar goed we hebben Stefanie weten te overtuigen dat ze niet uit eigen beweging naar huis moest gaan, ze bleef nog een nachtje.

En nu was ik op weg om haar op te halen om naar een begrafenis te gaan. Ze mocht van de dokter mee naar de plechtigheid en ik had stille hoop dat ik ze daarna naar huis kon brengen ipv naar het Erasmus. Om half elf kwam er witte rook, ze mocht naar huis. De micro-bioloog had blijkbaar een behandelregime uit de kweek kunnen halen. Het infuus kon eraf en de antibiotica kon met pillen worden toegediend. Enorme hoeveelheden dat wel maar toch.

Een van de geneugten van autorijden is radio1. op weg naar Vlaardingen was Jort Kelder. Jort  zat bij die man waarvan ik de naam vergeten ben maar die altijd op het puntje van z’n stoel zit, wat voorover geleund alsof hij zijn gast op wil vreten tijdens een interview. Jort is altijd goed voor pittige uitspraken en ik wil er een met u delen. Jort is uitgesproken republikein maar vindt onze monarchie hier voorlopig wel passen, maar zo zei hij “ik denk dat het nog twee of drie generaties meegaat, dan is het afgelopen” Helaas kan ik dat niet controleren op juistheid.

Na de begrafenis van Nel Kester – Touw die ons door alvleesklierkanker was ontvallen, praten wij uiteraard nog wat na onder het genot van een wijntje en een biertje ontstaat er toch een ongedwongen sfeer na zo’n begrafenis. Dat hoop ik bij mijn teraardebestelling ook mee te maken.

In de auto terug naar het Kuipershof hebben Stefanie, Nel Versteeg en ik nagepraat en gelachen over de herinnering aan Nel Kester. Nel Versteeg vond het overigens geweldig dat ik radio1 altijd aan heb staan. Dat klopt en ik hoorde vanmiddag in de auto nog twee opvallenden zaken. 1) verlof voor pappa na een geboorte en de mare vanuit “het torentje” over flexibele wegen belasting.

Pappaverlof. In mijn tijd bestond ouderschap niet eens. Later heb ik aan onze afd P gevraagd of ik alsnog in aanmerking komen voor dat verlof en of dat ook gold voor foster-parentsplan kinderen. Ook zo’n fenomeen uit die jaren tachtig. Het antwoord was op beiden vragen, na een aantal dagen, NEE. Ik zei toen: “dan doe ik de FP kinderen maar weer weg.

Tineke “tolpoort” Netelenbos was ooit mijn minister, zij wilde tolpoorten om ons te dwingen niet allemaal tegelijk de weg op te gaan. Het ging niet door, geen draagvlak want als je aan de auto kwam, dan kwam je aan de ziel van de burger. Nu denkt men over flexibele wegenbelasting maar nu uit milieu oogpunt. De mobiliteit moet teruggedrongen worden.

Tineke meldde op radio1 dat dit veel te moeilijk was. Zij ziet de oplossing in verhogen van de accijns op benzine.

Ik ben benieuwd wat de grensbewoners van haar denkbeelden vinden.

Al met al een bijzondere dag. Stefanie is na een week weer thuis met de raad van de dokter dat ze goed op moet letten en als er iets veranderd dan moet ze direct aan de bel trekken. 2 mei hebben we weer een afspraak op de poly en wellicht gloort er toch nog een reisje naar Frankrijk met z’n drieën want eigenlijk hoorden wij nu in Argeles sur mer te zijn. Maar natuurlijk ging de gezondheid van Stefanie voor

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *