Een compliment voor John de Wolf

Op 5 mei, Bevrijdingsdag zag ik in de loop van de avond een twitterbericht langskomen met een foto van John de Wolf. Ik heb geen idee uit welk jaar de foto was maar hierop was een veel jongere John te zien. Een foto uit zijn actieve carrière. Op deze foto draagt hij een tulband met daaronder wapperende manen. Z’n hoofd is duidelijk bebloed maar dat was blijkbaar geen reden om op te geven en de rust en verzorging van de bank op te zoeken.

Zo’n situatie had ik al eens eerder live meegemaakt met Hans Kraay sr die toen de achterhoede vormde met o.a. Gerard Kerkum. Als 12 jarige zat ik in de kuip bij een Europacup wedstrijd van Feyenoord en Kraay raakte gewond aan het hoofd. Ook hij wist niet van opgeven. Dat beeld staat me nog helder voor de geest en dat kwam weer boven door de foto van John de Wolf. Deze onverzettelijkheid is blijkbaar nog steeds aanwezig gezien de manier waarop hij  Excelsior het juiste pad op heeft gekregen. Hij heeft iets van die onverzettelijkheid in de hoofden van onze jongens gekregen.

.JdeW

De tulband is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een mutsje dat door bijgeloof van de omgeving tijdens de wedstrijd steevast het hoofd van John siert. De lange manen zijn verdwenen maar de onverzettelijkheid is gebleven en niet alleen dat. Er is een verdraagzaamheid en hoffelijkheid bij gekomen. Deze hoffelijkheid zag ik zaterdag terug komen in de wijze waarop hij reageerde op de gebeurtenissen in Werkendam. Ik vind dat we zijn bestolen; bestolen door zeer weifelachtige grensrechter en in zijn kielzog de scheidsrechter. John moet inwendig gekookt hebben maar hij bleef een heer.

Hij heeft het toch maar geflikt en dat tegen mijn verwachting in. Ik wind er geen doekjes om ver voor de winterstop had ik het al opgegeven en ik niet alleen. Ik kreeg indruk dat de spelers het geloof ook al hadden opgeborgen ook zal zeiden ze in interviews van niet.

Blijft een vreemd fenomeen. De psyche van de voetballer. Hoe is het mogelijk dat volwassen, gelouterde spelers niet zelf kunnen verzinnen dat het anders moet. Aan den lijve heb ik ondervonden dat oorzaken buiten de lijnen worden gezocht maar de hand zal eerst in eigen boezem moeten voordat je externe oorzaken zoekt. Blijkbaar heeft de voetballer daar toch iemand bij nodig die dit proces leidt. Dat nu mag John de Wolf op zijn CV bijschrijven. Hij kan een negatieve spiraal doorbreken en omdraaien. Hoe hij dat doet weet ik niet, als buitenstaander zie je het alleen maar gebeuren. Dat is een compliment waard en dat deel ik graag uit. Volgend jaar zijn we weer topklasser en ik hoop dat het ongrijpbare dat John de Wolf in de hoofden van de spelers heeft gekregen daar blijft zitten waardoor Jeroen Rijdijk, die de mannen volgend jaar onder zijn hoede heeft, niet met een onmogelijke erfenis wordt geconfronteerd. Want dat ze kunnen voetballen is duidelijk maar dat moet wel uit de spelers zelf komen; als team welteverstaan

 

Aad Solleveld, uw speaker

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *