Een brandje in huis

In november 2013 schreef ik een column over het beleid dat door Woningcorporatie MaasDelta wordt gevoerd, T.a.v. de uitbesteding van het onderhoud aan hun areaal. Dit naar aanleiding van een gesprek met een van de bedrijven in Maassluis van Asten. Zij deden voor mij een toiletrenovatie. In de column wordt duidelijk dat de Maassluise bedrijven in de toekomst niet meer kunnen meedoen, waarmee er wellicht werkgelegenheid voor Maassluis verloren gaat. Ik zit daar niet te wachten.

We zijn nu in 2016 en wat blijkt er is vertraging ontstaan in de verandering want afgelopen woensdagavond stond er ineens een jongeman van Buijning voor de deur terwijl ik dacht dat die al lang geen werk meer deden voor MaasDelta. Hij heeft mij uitgelegd dat deze plannen per 1 mei 2016 werkelijkheid worden en het doek valt voor de bedrijven uit onze stad.

MaasDelta gaat in zee met bedrijven in de verre regio.

Dan gaat er het e.e.a. veranderen. Bijvoorbeeld. Afgelopen woensdagavond was er in ons huis een binnenbrand, waarschijnlijk door een kortsluiting in de badkamerkachel. Mrs S stond zich te badderen en stond plots in het donker waarna de vlammen uit het apparaat sloegen. Een eerste bluspoging van haar kant bleek kansloos. Zij heeft met tegenwoordigheid van geest 112 gebeld, kleindochter Roos, die gelijknamig lag te slapen, in veiligheid gebracht bij de buren en de drie katten gered. De hulpdiensten waren inmiddels aanwezig en ik was onderweg naar huis want een telefoontje over brandweer voor de deur was voor mij het startschot om naar huis te spoeden.

Daar trof ik Roger van der Kraan aan die wist dat ik niet thuis was en ongeveer als eerste ter plekke was. Hij heeft Renie gerustgesteld en er o.a. voor te zorgen dat de katten beneden bleven en de brandweer naar binnen kon. Verder kwam Esther van MaasDelta langs om te zien wat er aan de hand was. En er was een jongeman van Buijning, die storingsdienst had maar al op eigenhoutje was aangekomen. Hij regelde een o.m elektricien en zo kwam er een aantal acties op gang die er voor zorgden dat we volgende ochtend vroeg al  konden starten, want de ravage zelfs na een relatief kleine brand is groot.

Ik sprak mijn verbazing uit dat ik iemand van Buijning aantrof want in mijn beleving mochten die niets meer doen voor MaasDelta. Ik hoorde dat dit per 1 mei 2016 de realiteit is. Ik maak me daar zorgen over want zou iemand van een Rotterdams bedrijf op een regenachtige woensdagavond ook beschikbaar op deze wijze. Ik vraag het mij af.

Ik heb daarom een heel ambivalent gevoel als ik aan MaasDelta denk. Aan de ene kant het te grootschalige denken waardoor kleine bedrijven in Maassluis achter het net vissen en anderzijds de mensen van MaasDelta hier in Maassluis zoals Esther en Teunis Grinwis. Ik hoef maar te bellen en Teunis staat klaar. Dit is om een modewoord te gebruiken: ontzorgen van de bovenste plank. Teunis regelt alles zodat op dit moment er vier mensen van Dolmans door het huis vliegen om op te ruimen en schoon te maken want alles wat je ziet of aanraakt is zwart van het roet.

We zijn er nog lang niet want de badkamer is volledig in rook opgegaan, dus voordat wij weer kunnen leven als voor de brand zal nog even duren. En dan moet het gevecht over de waarde van de verbrande spullen met de verzekeraar nog beginnen. Ik heb daar een hard hoofd in maar gelukkig heb ik al geheel ongevraagd twee contra expertises aangeboden gekregen. Die zien blijkbaar brood in mijn ellende.

Ik plak de oude column hier achter

 

Klote en teleurstellend

Ik huur een huis van Maasdelta, mijn geschiedenis als huurder gaat terug tot 1974 toen de gemeente op de Zuiddijk nog zelf de touwtjes in handen had op het gebied van woningbouw. Door daadkrachtig ingrijpen van de toenmalige Wethouder Smit kon ik Maassluizer worden want de regeltjes hielden dat in eerste instantie tegen. Sommigen noemen krachtdadig ingrijpen een kruiwagen, ik kan me daar wel in vinden. Wat dat betreft is transparantie een groot goed.

Jarenlang heb ik getracht om mij te ontworstelen aan het huurderschap. Nooit kwam ik in aanmerking voor een fijne premie koopwoning binnen de vele projecten die in die tijd in Maassluis werden ontwikkeld. Ik win ook nooit de staatsloterij, het zal wel in mijn genen zitten. Als je dan op een zeker moment naar je zin woont in een huurhuis in het Olmendal dan geef je het op. Ik was en bleef huurder, met prima buren. Dat helpt ook. Tot je plotseling door sujetten uit Den Haag gepromoveerd wordt tot scheefwoner. En de scheefwoner woont volgens een hele enge definitie in een huurhuis. De ontvangers van bijv. 55000 gulden premie voor hun koopwoning en hun huis nu vrij hebben vallen daar niet onder.

Nu dacht ik na 40 jaar in aanmerking te komen voor een nieuw toilet. Dat vond MaasDelta ook. (een klein genoegen voor een huurder). Via van Asten, een Maassluis bedrijf, gaat dit geregeld worden. Prima. Tot ik in gesprek kwam met van Asten over de toekomst van dit bedrijf. Een decennia lange relatie tussen van Asten en MaasDelta wordt grotendeels verbroken, een nieuwe aanbesteding is hier debet aan. Dit betekent verlies aan werkgelegenheid voor de Maassluizers en dit geldt ook voor Buijnink in Maasland waar ook Maassluizers hun dagelijks brood verdienen. Zij vallen beide buiten de boot. Dat gaat mij aan het hart. Ik zit niet te wachten op een grote aannemer die straks het werk komt doen. Ik ga voor de Maassluise werkgelegenheid maar de vraag is of onze aannemers het hoofd boven water kunnen houden als ze incidenteel voor MaasDelta een plintje mogen plakken of een plafonnetje witten tegen tarieven op of onder de kostprijs.

MaasDelta zal zich aan regels houden. Het zal wel een regeltje uit het door D66 zo gewilde Europa zijn waardoor dit soort aanbestedingen moeten en de werkeloosheid in Maassluis doet stijgen.

Nu is Maasdelta in principe een prima stichting, die veel voor Maassluis doet. Vele projecten die de leefbaarheid bevorderen gebeuren samen met MaasDelta; dat waardeer ik. MaasDelta krijgt er af en toe ook wat voor terug. Bijvoorbeeld dat de gemeente voldoet aan het verzoek van Maasdelta om gedurende de huidige zittingsperiode van de gemeenteraad voor een bedrag van maximaal € 53,5 miljoen achtervang aan te gaan met Stichting Waarborgfonds Sociale Woningbouw voor leningen die Stichting Maasdelta Groep wil afsluiten. Hier loopt de gemeente risico’s.

Ook wilde Maasdelta een financiële regeling met de gemeente treffen toen de plannen voor de Sluispolder-west de ijskast in moesten door perikelen rond de financiering en de borgstelling van de WSW. Dit n.a.v. de problemen rondom een graaiende directeur bij Vestia. Er stonden hele mooie zinnen in brieven zoals “Projecten met een combinatie van huurwoningen en koopwoningen en soms ook winkels worden stilgelegd. Bouwondernemingen zien zich daardoor op korte termijn voor problemen geplaatst; hoe om te gaan met mijn planning? Kan ik over een paar maanden mijn mensen nog wel aan het werk houden of moet ik nu al maatregelen nemen?”

Toen was er blijkbaar oog voor de Maassluise ondernemer. Dat gezichtsveld is veranderd. Grote organisaties schalen op en overal zie ik dingen gebeuren onder het motto efficiency en kosteneffectief. Dat gaat veelal ten koste van iets of iemand.

Als burger en huurder vind ik dat klote. Als gemeenteraadslid uiterst teleurstellend!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *