Bert en mijn geestesoog

Vroeger toen ik nog een stuk jonger was en teksten van liedjes kon onthouden, kwam het nog weleens voor. Misschien ken je het fenomeen. Je wordt door de wekkerradio uit je slaap gerukt met een liedje. Nu staat mijn wekker nog steeds op Hilversum 1 en veelal word je dan gewekt door een interview of een melding van een nieuwsfeit dat de afgelopen nacht is opgedoken.

Soms, want ook Hilversum1 moet af en toe een moppie muziek in de programmering stoppen, word ik wakker met een liedje. Een liedje dat dan de hele dag in je hoofd blijft rondspoken. Ik had het laatst met “breakfast at Tiffany´s” niets mis mee en in ieder geval minder hinderlijk dan een nummer van èèn of andere vorm van palingsound.

Het kan nog gekker al is dat een persoonlijke kwalificatie. Ik zie tegenwoordig beelden in mijn hoofd verschijnen. Als het nu Dautzen Kroes zou zijn dan zou je nog kunnen denken  soit. Niets van dat alles. Ik zie Bert.

Bert als strijder tegen allerlei vermeend of echt onrecht. Bert als voorvechter voor (delen) van het algemeen belang. Bert streed tegen een nieuw likje verf voor de burgemeesterskamer toen hij nog fractievoorzitter van D66 Maassluis was. Bert vecht voor de opening van de Monsterse Sluis en Bert was in 2010 burgerlijk ongehoorzaam toen hij bij de plaatselijke verkiezingen veel te grote posters van zijn partij op borden plakte. Bert is een actief baasje en ontving daar de Chapeau voor. Maar daardoor zie ik Bert niet voor mijn geestesoog. Bert wil geluidsschermen en nu wil het toeval dat Bert mij daar in een Commissievergadering eens op aansprak.

Ik werk bij de Rijkswaterstaat en dat was voor Bert de aanleiding om mij impliciet verantwoordelijk te houden voor zijn probleem met geluidoverlast. Hierdoor zie ik Bert virtueel verschijnen; elke keer als ik een geluidsscherm zie en die dingen zijn buiten Maassluis bijna niet te vermijden.

Ik probeer de laatste tijd niet meer op rijkswegen te rijden. M’n TomTom maakt overuren om een route op het onderliggende wegennet te zoeken die mij van A naar B(eter) brengt. Ik heb zelfs een boek van Freud gelezen om van mijn psychische probleem af te komen en ik dacht dat mijn probleem hierdoor hanteerbaar was geworden.

Maar deze week ging het weer volledig mis.

Een verzoek van mijn jongste dochter was hier mede debet aan. Ik bracht haar naar Schiphol. Dat betekent een ritje over rijksweg 4, u kent deze puzzel misschien wel. De variatie qua snelheid op deze weg tart elke logica. Mijn minister moet daar eens wat aan doen want de -natuurlijk ingehuurde-  deskundigen maken er een zooitje van. Doch dit terzijde.

De A4 staat vol met schermen. In eerste instantie ging het nog wel maar in de buurt van Roelofarendsveen verslapte mijn aandacht voor het gesprek in de auto en kwam Bert opzetten. Vooral doordat  ik zag dat rondom hm bordje  21.0  geluidsschermen staan die m.i. wat nutteloos zijn. Een parkeerplaats van vrachtwagens die in zichzelf al een scherm vormen voor het achterland. Maar het kan nog gekker. Een klein stukje verder staan een meter of twintig achter de schermen warenhuizen. Daarin zullen wellicht tere gewassen voor de export gekweekt worden maar om daar nu  een dure geluidwal voor te plaatsen. “En Bert dan, dacht instinctief” Bert en zijn buren zijn blijkbaar ”minder waard” dan een krop sla.

Ik kan er niets meer aan doen. Ik heb nog slechts 18 werkdagen te gaan. Maar ik ga Bert steunen in zijn strijd. Ik ga net als Bert na mijn “pensioen” ageren tegen mijn voormalige werkgever. Bij Bert heeft dat een beetje geholpen; de DCMR is een stuk actiever geworden na zijn pensionering.

Misschien dat de RWS ook meer oog krijgt voor de problematiek op rijksweg 20 tussen 15.3 en 15.7 waardoor  mijn geestesoog weer rust krijgt als ik een geluidscherm passeer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *