Belevenis op zondagochtend

Op zondagochtend, nadat ik op de BBC naar Match of the Day heb gekeken, zit ik te zappen. De wijze waarop de BBC het voetbal in beeld brengt houdt wat mij betreft gelijke tred met de kwaliteit van de beide nationale elftallen. Wij kunnen niet in de schaduw staan van de BBC; een geweldige belevenis op de zondagochtend. Lees verder

Wie sponsort de wedstrijdbal

Bij thuiswedstrijden van Excelsior is het tegenwoordig druk rondom het team. Hoewel ik vind dat de voetballiefhebber in Maassluis en in de regio de Lavendelstraat nog onvoldoende weten te vinden. Natuurlijk heeft elke voetbal liefhebber zijn “eigen club” maar er moeten toch vele liefhebbers met een transitorradio aan het oor -via de WOS of RTV Rijnmond- naar de wedstrijden luisteren. Echt naar voetbal kijken is toch vele malen leuker vooral als er in Maassluis ook nog  prima wordt gespeeld op het hoogste amateurniveau.

Ik kijk elke twee weken in het rond om te zien of onze tegenstander ook een aanhang heeft dat bereid is om de ploeg te volgen in uitwedstrijden. Dat is heel verschillend. Er zijn een aantal teams die een vaste schare bewonderaars heeft die uit en thuis acte de presence geven. Excelsior Maassluis heeft ook zo’n vaste club mensen die elke wedstrijd van dichtbij willen zien. Wij zijn een positief voorbeeld van hoe het eigenlijk zou moeten

Wat ik zeker zie is een toename van de belangstelling van de pers. TV, Radio en schrijvende pers. Voor mij betekent dat enige vertraging want na de wedstrijd wil de pers spelers en trainers spreken om van deze gesprekken leuke radio of tv items te maken bij de uitzending van bijvoorbeeld de sportuitzending op zaterdagavond van Omroep West.

Dit betekent dat ik mijn speakerhokje een half uur na de wedstrijd of soms nog later kan sluiten. De verbindingen via telefoon of 220 aansluiting zijn dan niet meer nodig. Ik kan me dan in de kantine of business club  melden om de stembanden te smeren.

Het valt overigens niet mee om het Business Home van Excelsior binnen te komen, het is er een drukte van belang. Sinds Peter Hobert de scepter zwaait als preases van de BC groeit en groeit deze. Het team dat Peter ondersteunt bij de thuiswedstrijden creëert blijkbaar een sfeer waardoor velen de weg naar de thuiswedstrijden weet te vinden. Natuurlijk speelt het resultaat van ons eerste daarin zeker een rol.  Een typisch voorbeeld van een win win situatie.

Ik heb eigenlijk behalve het feit dat ik met mijn frêle bouw nauwelijks door de menigte bij de bar kan komen, slechts èèn wens die ik bij de leden van de BC wil neerleggen. Ik zit nog met een paar lege cellen in een Excel-bestand. In dit bestand, dat ik van Ron Berveling kreeg bij aanvang van de competitie, staan alle thuiswedstrijden met in kolom drie de balsponsor van deze wedstrijd. Cash controle maar vooral van Kessel Ventilatie Maassluis hebben oog voor dit aspect van sponsoring. Maar er zijn teveel lege cellen in mijn bestandje.

We hebben nog vier thuiswedstrijden te gaan en voor de wedstrijden tegen IJselmeervogels, Rijnsburgse Boys en Kozakken Boys, toch niet de minste tegenstanders, is mijn vakje nog leeg.

Grijp uw kans en meldt u aan om voor èèn van deze wedstrijden als sponsor voor de wedstrijdbal op te treden. Ik beloof u met dat ik met meer dan mijn gebruikelijke enthousiasme uw bedrijf zal noemen zowel voor de wedstrijd als in de rust.

Ik ben benieuwd of er een wachtlijst ontstaat!

 

Een ongeluk zit in een klein hoekje

Aan het eind van de middag(woensdag 2 maart) kreeg ik via èèn van de moderne communicatiekanalen een berichtje van Jelle. Zoals u weet is hij de drijvende kracht achter Maassluis.nu, een taak die volgens mij meer uurtjes kost dan dat hij vooraf heeft gedacht toen het stokje van Bas Booister overnam.

Jelle wilde weten of ik mogelijk op het verkeerde been was gezet doordat Martine vorige week geen column uit haar pen heeft laten vloeien. Jelle weet namelijk en wellicht de oplettende lezer ook dat ik Martine als wekker gebruik. Als ik de column van Martine lees dan weet ik : “volgende week ben ik aan de beurt”

Nu zat het wel ergens in m’n achterhoofd maar ik was er nog niet aan toe gekomen om achter de PC te kruipen en de deadline nadert. Op dit moment doe ik twee dingen tegelijk en vooral de dames zullen dan denken : “dat kunnen mannen niet!” Neemt u van mij aan dat dit een vooroordeel is, overigens èèn van de weinige vooroordelen die voor mij niet klopt. Ik zit dus op dit moment te tikken en ik kijk naar FOX want het Nederlands elftal voor dames ( zelf noemen ze zich vrouwen) speelt om een ticket voor de Olympische spelen in Rio. Zwitserland is de tegenstander en ik ben benieuwd of ik het einde van de wedstrijd haal.

U als lezer zult wellicht denken wat zit je te leuteren, daar is een column toch niet voor. U hebt gelijk, ik heb werkelijk geen enkel idee waar ik over moet schrijven. Ik ga niet over het hondenbeleid schrijven want ik heb destijds al een discussie met een handhaver gehad over het ontbreken van poepzakjes terwijl ik mijn Kluivert uitliet. De man wilde niet geloven dat ik de poep van Kluivert gewoon met de blote handen oppakte om vervolgens m’n handen af te vegen aan mijn sokken. Mrs S. heeft jarenlang geprobeerd om deze gewoonte uit te bannen; is niet gelukt.

Ik ga ook niet schrijven over het debat gisteren in de Maassluise gemeenteraad over de problematiek in de Koningshof. Niet over de oorzaken en gevolgen van een klein gebrek aan politieke sensitiviteit bij sommigen en de mild blaffende maar niet bijtende raadsleden. U leest het op deze site of in de krant.

“Heb je dan werkelijk niets”, vraagt u zich misschien af. Hoewel ik al 350 woorden ver ben zit er in mijn hoofd nog steeds een wit vel dat gevuld moet worden. Maar ik zal als uitsmijter wat gevoelens met u delen over een brand in huis, over de brandweer en over sommige inwoners van Maassluis. Gevoelens die niet altijd even aardig gedachten oproepen. Soms schaam ik mij plaatsvervangend voor acties van burgers op de sociale media.

Ik heb het aan den lijve ondervonden en de sporen zijn in Huize Solleveld nog lang niet weg: een brand doet wat met je. Je bent blij als je de sirene van de Brandweer in de verte hoort, hulp is dan onderweg want zelf sta je met de handen in het haar.

Maar als ik dan op Facebook een aantal dagen later reacties hoor van burgers die twee keer midden in de nacht wakker zijn geworden doordat de Brandweer door hun straat reed op weg naar een brand, dan wordt het mij een beetje droef te moede. De “slachtoffers” zijn blij met de hulp en de criticasters die heel dapper achter het toetsenbord kritiek leveren op onze vrijwilligers, die de eigen nachtrust opofferen tot het nut van een enkeling of het algemeen, zouden zich eigenlijk moeten schamen. Brandweer, politie of ziekenwagen die haast heeft moeten licht en geluid voeren, de wetgeving zit nu eenmaal zo in elkaar. Het is vooral voor de veiligheid van de overige weggebruikers. Nu zullen die midden in de nacht wat geringer zijn dan overdag maar het principe verandert niet.

Kortom Maassluizer in het bijzonder en Nederlander in het algemeen, heb wat meer oog voor onze hulpverleners en tik niet direct je frustratie op de sociale media.

Voor je het weet heb je zelf hulp nodig. Een ongeluk zit in een klein hoekje.